روزنویسی 17

می‌دانی مدتی بود که نتوانسته بودم چیزی بنویسم و وقتی داستان «آیلار» از مجموعه‌ی «شرق بنفشه» را خاندم دلم خاست که شروع کنم به نوشتن و به سوال رسیدم. قبلن هم یعنی پارسال که داستان «یوزپنگانی که با من دویده‌اند» را می‌خاندم هم اینجوری سوال می‌پرسیدم از شخصیت‌ها. بعد از مدت‌ها این نوشتن حالم را خوب کرد. از کتاب که می‌نویسم دلم نمی‌خاهد کتاب را توضیح بدهم و بگویم خوب بود یا بد. دوستش داشتم یا نه. دلم شاعرانگی می‌خاهد. سوال پرسیدن از شخصیت‌ها را می‌خاهد. نمی‌دانم شاعرانگی دارد یا نه. اما این نوشتن حسی را درونم برگرداند که خیلی وقت بود که نبود.

ارزشش را داشت طالبا عشق؟

طالبا توی آیلار چه دیده بودی؟ چه دیده بودی که تو را اینهمه عاشق کرده بود؟ چه داشت که حاضر بودی به خاطرش همه دردها را به جان بخری؟
طالبا عشق ارزشش را داشت؟ ارزش این همه دردت را؟
طالبا آخرت چه شد؟ آخر تو و آیلار چه شد؟ هانن؟
طالبا میگویی؟ تو بگو. آیلار که نگفت. هدایت که نگفت. تو بگو طالبا. چه شد؟
هدایت فهمید اشتباه می‌کند؟ فهمید طالبا؟ یا نه هدایت درست می‌گفت؟ اشتباه می‌کرد یا نه طالبا؟
بگو طالبا چه شد آخرش؟ چه شد آخرت؟ چه شد تو و آیلار؟
طالبا تو عاشق بودی. تو زیادی عاشق بودی. آنقدر عاشق بودی که اینهمه درد کشیدی. طالبا تو واقعن عاشق بودی؟
طالبا عشق وجود دارد؟ عشق اصلن چی هست طالبا؟ تو عاشق بودی؟ این همه درد را برای عشق کشیدی طالبا؟
طالبا می‌شود بگویی عشق برایت چه شکلی بود؟ چه شکلی بود که پایش ماندی؟ که نکندی خودت را ازش؟
طالبا ارزشش را داشت؟ عشق داشت ارزشش را؟
طالبا آخرت چه شد؟ چرا نگفتی طالبا؟ چرا نمی‌گویی طالبا؟ چرا نمی‌گویی؟
کاش بگویی. آخر عشقتان چه شد طالبا؟ آخر عشقت چه شد طالبا؟ آخر عشق چه شد طالبا؟

روزنویسی 16

امروز کلی پیاده‌روی کردم. البته پیاده‌روی آنطوری نه ها. از این پیاده‌روی‌های اجباری بود. باید مسیری را می‌رفتیم. ماشین هم نبود. گفتم پیاده برویم و رفتیم. هوا خوب بود و هوای خوب برای پیاده‌روی آن هم اجباری‌اش عالی‌ست. آفتاب بود و سوز نداشت. می‌رفتیم و حرف می‌زدیم. دو نفری که باشی مسیر را نمی‌فهمی. تنها اگر بودم نمی‌شد که پیاده رفت. اصن مسیری نیست که تنهایی بشود رفت. شهرک صنعتی بود. رفته بودم برای تسویه آن کار یک هفته‌ای. ماشین نبود و پیاده رفتیم. چقدر با اینکه سخت بود خوب بود. با اینکه نشد به فکر کنم و همش داشتم به حرف‌های همراهم گوش می‌دادم خوب بود. امروز را پیاده‌روی کردم. هر بار به این فکر می‌کنم چرا هر روز این کار را نمی‌کنم. واقعن چرا هر روز پیاده‌روی نمی‌کنم؟

روزنویسی 15

باید بگویم روزنویسی‌ام به گای سگ رفته است. نه تنها روزنویسی که بلکه همه چیزم. البته روزنویسی سایت. آزادنویسی‌ام را دارم اما چیزهای دیگر را ندارم. حتا گزارش نیک را هم ندارم. اما امشب سعی می‌کنم داشته باشمش. داشتم می‌گفتم نمی‌دانم چرا دیگر هیچ چیز برایم معنایی ندارد. انگار که متعلق نیستم به اینجا. من متعلق به نوشتن هستم. این سوالی است که همیشه به آن فکر می‌کنم. من به نوشتن تعلق دارم؟ نوشتن به من تعلق دارد؟ نوشتنم نابود شده است. پست نوشتن سخت‌ترین کار شده و خب باید بگویم همین نوشتن اینجا هم برایم سخت است اما نمی‌خاهم سختش بگیرم. پس درست مثل آزادنویسی هر چی به ذهنم بیاید را می‌نویسم و سختش نمی‌کنم.

روزنویسی 14

امروز یک ساعتی با فرشته نوشتم. با تصویر باز و صدای باز. فرشته آروم بود و می‌نوشت و من هی صدا در می‌آوردم. شروع می‌کردم به شعر خاندن. به خندیدن. به حرف زدن. من کلن آدم سر و صدا بدهی هستم. حتا وقت خاندن هم همینجوری‌ام، یکهویی صدایم بالا می‌رود و با صدای بلند شروع می‌کنم به خاندن.

روزنویسی 13

داشتم داستانی می‌خاندم از کیهان خانجانی «روشنای یلداشبان» از کتاب یحیای زاینده رود. استاد توی تمرینجا گفت بخانیمش. خاندمش. نمی‌دانم باید چطور در موردش بنویسم یا چطور باید ازش بگویم. خاندنش خوب بود. کلش پر گریه بودم. پر بغض بودم.

«گورستان سفید بود. گورستان ساکت بود. گورستان سرد بود. گورستان سلیمان‌داراب رشت، سفید و ساکت و سرد بود، زیر برفی که پنبه‌پنبه می‌بارید و بند نمی‌آمد.»

با این جمله برگشتم به سمینار مرداد 402. همین قسمت را استاد خاند. همین قسمت را دوبار خاند. چقدر حالا که توی داستان خاندمش برایم متفاوت‌تر و دردناک‌تر بود. حالا که توی داستان خاندمش بوی غم از تک تک جملاتش میامد. خاندنش را دوست داشتم. باز اینطوری گفتم. کی می‌شود بتوانم درست حسابی از داستان‌ها بنویسم. البته گفتم دلم شاعرانگی می‌خاهد اما اینجا نشد به کارش برد. باید بروم یادش بگیرم.

روزنویسی 12

امروز بعد از یک‌سال‌ونیم رفتم خانه‌ی همکار قبلی‌ام. بعد از یک سال‌ونیم دور همی داشت و مهمانی داشت برای بچه‌ها. من و محبوب هم که همیشه هستیم. مهم نیست بیرون آمدیم یا نه هستیم. دیدنشان خوب بود. حس می‌کردم شاید حس غریبگی کنم اما نکردم. همان حس آشنا را داشت. با اینکه تقریبن یک‌سال‌ونیم دو سال از دیدنشان و صحبت با آنها گذشته بود اما همان حس را داشت. همان راحتی را داشتم. کنارشان خوش می‌گذرد. خوشحال بودم. خنده بود و خنده بود و دلدرد و فک درد از خنده‌ی زیاد. دیدنشان کلی خاطره برایم زنده کرد. خاطراتی که خوب بودند. خوب بودند؟ خوب بودند. غیر از سختی کار بچه‌ها همیشه خوب بودند. دلیل دوام آوردنم بچه‌ها بودند. اگر نه مگر می‌توانستم چهارسال‌ونیم طاقت بیارم آنجا. خوب بود. روزی خوبی بود. کاش این روزها زودتر تکرار شود و بیشتر. بعدی نرود به یکسال‌ونیم دیگر.

امروز که نشسته بودیم. بحث کار و استرس برای اشتباهی شد. من و محبوب نگاهی به هم انداختیم. در گوشش گفتم: چه خوبه که دیگه استرس این چیزها رو نداریم. و لبخندی گنده هر دویمان زدیم.

روزنویسی 10 – با هم کتاب خاندن

امروز کتاب «طوطی» را خاندم از زکریا هاشمی. البته خاندیم. با فرشته خاندیم. یک صفحه او می‌خاند یک صفحه من. بلند می‌خاندیم. تجربه‌ی خوبی بود. البته قبلن هم من اینکار را کرده‌ام. یک زمانی بود که من داستان می‌خاندم و خاهرهایم گوش می‌دادند. یادم است پنج ساعت پشت سر هم داشتم داستان می‌خاندم یکروز. دهنم کف کرده بود. یکبار هم با دوستم خاندیم من می‌خاندم و او گوش میداد. داستان کوتاهی بود. هری پاتر را هم خاهرم می‌خاند و گوش می‌دادم خسته می‌شد من می‌خاندم و او گوش می‌داد. با هم خاندن لذت دیگری دارد. تنها خاندن هم لذت خودش را دارد ها اما با هم خاندن چیزی دیگری است. همین طوطی را که می‌خاندیم. صحنه‌های سسکی‌جنایی‌اش غش کرده بودیم. حالا مگر بند میامد خنده؟

روزنویسی 9

امروز رفته بودم جمبه‌بازار کتاب. معمولن بحر تماشا می‌روم شاید هم بهر. نمی‌دانم درستش کدام است. اما کتابی که بخاهم هم ندارد. کتابی که دلم بخاهد بخرم و نخرم. کتاب‌هایی هست اسمشان را شنیده اما ذوقی برای خاندنش ندارم. پس معمولن بحر یا بهر تماشا می‌روم. امروز با ریحانه بودیم و زکیه سپهرنیا از بچه‌های مدرسه نویسندگی. توی کتاب‌ها می‌چرخیدیم. چه خوب است دیدن این همه کتاب اما چرا کتاب‌هایی که می‌خاهم را ندارند. البته آنجا که می‌روم یادم نمیاید که چه کتاب‌هایی می‌خاستم. توی خانه می‌دانم آنجا که می‌روم فراموشی می‌گیرم.  باید بگویم بهتر که فراموشی می‌گیرم و بهترتر که ندارند چون اگر داشتند و نمی‌توانستم بخرم آنوقت گلبم می‌شکست که. اما اینبار دست خالی نیامدم که برای خودم ماژیک خریدم از این رنگی‌پنگی‌ها. دفعه‌ی قبلی هم برای خودم برگه کاهی کوچک خریدم برای نقاشی‌هایم. امروز توی برگه سایزی که دلخاهم باشد را نیافتم.

روزنویسی 8

امروز را درگیر سایت بودم. داشتم سایت الهه را می‌ساختم. بهش گفته بودم که دو هفته‌ای طول خاهد کشید. اما در کمال تعجب دیدم که همه کارهای اولیه را انجام دادم. توی پنج ساعت. دوری لا لی لام. البته که تا سایت سایت شود زمان زیادی خاهد برد اما برای من این سرعت واقعن خیلی زیاد بود. طراحی سایت که می‌کنی اصلن گذر زمان را حس نمی‌کنی. به فرشته پیام دادم. بعد از پنج دقیقه رفتم ببینم جواب داده یا نه که پرهایم ریخت دیدم نیم ساعت بیشتر گذشته از جواب فرشته. ایح ایح ایح. کاری که زمان را حس نکنی دوست دارم. وقتی حسش نکنی یعنی دارد بهت خوش می‌گذرد یا شاید هم زیادی می‌روی تویش. اما همین که زمان کش نمیاید خوب است.  طراحی سایت از همان‌هایی است که زمان از زیر دستت می‌گذرد و تو نمی‌فهمی.

روزنویسی 7

از خاب که بیدار شدم به سمانه و ستاره پیام دادم تا ببینم در چه حالند. بعد سمانه زنگ زد و با هم صحبت کردیم. قطع نکرده مهناز زنگ زد که برویم بیرون. منم گفتم باشه برویم. رفتیم کوهسنگی و آرین هم تا توانست برای خودش روی سرسره بادی بازی کرد. بعد از آن رفتیم الماس شرق. مهناز اصرار که سنگ بخر برای رزق و روزی و اینا. منم از هفت سنگش را خریدم. جلوی کتابفروشی‌ نشسته بودم که چشمم خورد به جلد اول شاهراه تاثیرگذاری ذوقیدم که دیدمش. من جلد دومش را دارم قزمز آبی را. آمدم خانه و بعد هم روزنویسی کردم. فکر کنم اینجا را بزارم برای گزارش نیک بهتر باشد. مستقیم گزارش نیکم را بیارم اینجا.

روزنویسی 6

امروز رفتم پیاده‌روی. الا گفت که امروز پیاده‌روی رفته‌اید من می‌خاهم بروم. منم هوس افتادم که بروم. بدو حاضر شدم و زدم بیرون. اول داشتم با خودم غر می‌زدم که اینجا اصلن برای پیاده‌روی مناسب نیست و تف به اینجایی که ما زندگی می‌کنیم. اما بعد بی‌خیالش شدم گفتم بیا لذت ببریم وقتی چاره‌ای نداریم. کلی با خودم حرف زدم و کمی آرام شدم. چرا هر روز اینکار را نمی‌کنم؟ خاک بر سرم برینه.

روزنویسی 5

امروز را درگیر سایت بودم. درگیر سایت فائزه و بعد درگیر سایت خودم شدم تا چیزهایی را یاد بگیرم. که بله دستم را نابود کردم. البته دردش بیشتر به خاطر هل دادن چند روز پیش ماشین است. وقتی درد می‌آید دیگر تا برود چند روزی طول می‌کشد و خب تایپ کردن و کار با موس هم بیشتر به دردش می‌افزوید. اما خب چاره چیست نوشتن را که نمی‌شود بی‌خیال شد. داشتم خاطرات نابود شدن دستم را مرور می‌کردم. دنبال دلیل اصلی می‌گشتم اما فکر کنم همه‌اش روی نابودی اثر داشته.

روزنویسی 4

امروز رفتم برای مصاحبه کاری. گفت تو که رشته‌ات حسابداری است چرا حسابداری نرفتی. گفتم همه جا سابقه‌کار می‌خاهند. گفت باید از جایی شروع کنی. می‌خاستم بگویم خب بیا تو من رو بگذار حسابدار تا از همینجا شروع کنم. والا بخودا.

امروز درگیر سایت فائزه بودم. وصل شده بود و نظر می‌داد و منم در لحظه برایش تغییر می‌دادم. آخرش به دلش نشست. خوبه همین خوب است. چون اگر نمی‌نشست به زور می‌نشاندمش. ایح ایح ایح.

هدف این نوشته‌های کوچک روزنویسی را نمی‌دانم اما دلم می‌خاهد بنویسم پس می‌نویسم.

روزنویسی 3

هری پاتر را می‌دیدم شش را. آخرین باری که اینقدر با دقت دیدمش را یادم نیست. همیشه وقتی می‌خاستم ریواچش کنم (کلمه فارسی برای ریواچ چی می‌شود بازبینی؟) رد ردی می‌دیدمش. حالا میبینم چیزهایی که بوده که هیچوقت ندیده بودم. شاید هم چون آن چیزی که دیده بودیم با این نسخه فرق می‌کند. من آخر هم نفهمیدم چرا هر فیلمی را از هرجایی که دانلود می‌کنی یک تیکه‌هایی را کم دارد؟ هنوز ادامه‌اش را ندیدم. امروز هی دیدم و رفتم سراغ چیزهای دیگر. دیدم و رفتم تمرینجا. دیدم و رفتم نویسنده ساز. دیدم و رفتم با بچه‌ها نوشتم.

دنبال کتابی بودم برای نقاشی. داشتم کتاب «کمی تاریکی برای خوب دیدن» را می‌خاندم. درباره‌ی نقاشی هست ها ولی انگار نیست اما از هیچی بهتر است. جملاتش را دوست دارم. چند بار می‌خانمشان.

آزادنویسی و روزنویسی هم داشتم.

روزنویسی 2

امروز بی‌لنگر را خاندم چقدر دلم می‌خاهد از کتاب‌ها بنویسم. همیشه هر وقت می‌خاهم از کتابها بنویسم به سوی شاعرانگی می‌روم. این شاعرانگی را دوست دارم. وقتی از «یوزپلنگانی که با من دویده‌اند» بیژن نجدی با بچه‌ها می‌نوشتیم مال من می‌رفت سمت شاعرانگی. دوستش دارم این مدل نوشتن. نقد و پقد را بلدش نیستم. دلم می‌خاهد از کتاب‌ها همانطور که دوست دارم بنویسم. نه نقدش کنم نه درباره‌اش بگویم. فقط بنویسم. برای شخصیت‌ها بنویسم. آنها را مخاطب قرار دهم. هر چیزی جز توضیح درباره‌ی کتاب و داستان کتاب. یا اینکه بگویم خوب بود یا بد.

بقیه روز را درگیر این بودم که برای وبینار خط‌خطی چه باید بکنم. کاری که قرار است بکنم را می‌دانم اما ساعتش را روزش را شک داشتم و درگیر این بود که چه ساعتی. وسط آزادنویسی‌هایم رسیدم به سه روز در هفته. و بعد با بچه‌ها که صحبت کردم شد ساعت ده. ساعت ده برای آزاد کردن ذهن ساعت مناسبی به نظر می‌رسد. ساعت مناسبی هست آیا؟

یک ساعتی آزادنویسی داشتم. چرت و پرت محض نوشتم.

ساعت وبینار خط‌خطی را مشخص کردم و فرستادم برای نویسنده‌سخنران.

روزنویسی 1

امروز هیچ کاری نکردم. تنها کاری که کردم این بود که یکم سایت فائزه را درست کردم. بقیه روز به خوش‌گذرونی گذروندم. دیشب را نخابیدم. صبح دو ساعت خابیدم. بعدش استخر بود و شنا. دلم بیرون آمدن از آب را نمی‌خاست. خسته بودم اما آرامشی که آب دارد را نمی‌شود از دست داد. موقع برگشت هم ماشین خراب شد. هی هلش دادیم و هی روشن نشد. بعد هم باتری به باتری و بی خاموش کردن آمدیم خانه. بعدش نیم ساعتی خابیدم. خاب که نه غش کردم. بعدش وویسی که برای نویسنده‌سخنران بود را گوش دادم. تا جمعه که می‌شود فردا وقت داریم. باید تا فردا بهش فکر کنم ببینم می‌خاهم چه کنم. اما قرار است خوش بگذرد. توی خط‌خطی قرار است خوش بگذرد. با هم نقاشی بکشیم. و از نقاشی بگوییم. روزش را یا روزهایش را باید مشخص کنم. چرا دارم گزارش نیک می‌نویسم؟ قرار نیست که گزارش نیک بنویسم. ولی مگه مهم است. مهم این است که می‌خاهم بنویسم. هر روز بنویسم. برای امروز تا همین‌جا.